റോസാപൂ

ട്രാഫിക്കിൽ പച്ച സിഗ്നലിനു കാത്തു നിൽക്കുന്ന എനിക്കു നേരെ അവളൊരു ചുവന്ന റോസാപൂ നീട്ടി...

നട്ടുച്ചവെയിൽ ഏറ്റു അവളുടെ മുഖം പോലെ ആ പൂക്കളും വാടിയിരിന്നു...

നിറം കെട്ടു പോയ ഒരു ബാല്യം. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ഓമനത്വമുള്ള ആ മുഖവും, അവളുടെ കയ്യിലെ മലര്‍ പോലെ മനോഹരമായ ആ പുഞ്ചിരിയും, അവിടെ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ആ സുഗന്ധവും, എല്ലാം കൂടി എന്റെ പരിസരബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നു...

ആ നീട്ടിയ റോസാപൂക്കളിലും കരിന്തിരി കത്തിയ ആ കണ്ണുകളിലും നൊട്ടമിട്ടിരുന്ന എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് അവൾ "പൂ വേണ്ടല്ലേ" എന്ന് ചോദിച്ചതും... ട്രാഫിക് ലൈറ്റ് പച്ചയായതും പിന്നിൽ നിന്ന് വാഹനങ്ങളുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ഹോർണ്‍ അടിയും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

മുള്ളുകള്‍ നിറഞ്ഞ ആ പൂക്കള്‍ കൈകളില്‍ മുറുകെ പിടിച്ച് ഒരരികിലേക്ക് മാറി നിന്ന അവളെ നോക്കിയിരിക്കാനെ എനിക്കാ നിമിഷം കഴിഞ്ഞൊള്ളൂ. ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു പൂ കൊഴിഞ്ഞു വീണില്ലാതാവുന്നത് പോലെ ...

ശേഷം അതിലൂടെ പോവുമ്പൊ എന്നും എന്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ തേടുമായിരുന്നു...

വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഇന്നും വാങ്ങാനാവാതെ പോയ ആ പൂവ് എന്‍റെ കണ്ണു നിറക്കാറുണ്ട്, സങ്കടം സഹിക്ക വയ്യാതെ നിറയുന്ന എന്റെ മിഴികൾ എന്റെ കാഴ്ചകൾക്ക് മങ്ങലേൽപിക്കാറുണ്ട്...

എവിടെയായിരുന്നാലും നീ സുഖമായിരിക്കട്ടെ...!